အဇၥၽတၱျပခန္း

ဘာလိုလိုနဲ႔ ဘ၀ေတြကို ျဖတ္သန္းလာလုိက္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ခရီးေပါက္ေနၿပီ… အဆံုးသတ္ေတြသိပ္မေ၀းေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ျပမီးေတြ လင္းလာတိုင္း ေမ့ထားခဲ့ဘူးတာ.. ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမွမလုပ္ဘူးေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ေမ့ေလ်ာ့မႈေတြၾကားက မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ရဲ႕ ညီေတြ၊ ညီမေတြေပးတဲ့ အမွတ္တရေလးေတြနဲ႔ အတူ ဒီေမြးေန႔ေလးကို က်ေနာ္ ဒီဘေလာ့ေလးကေနပဲ က်င္းပလိုက္ပါရေစ.. က်ေနာ္ခင္ေသာ က်ေနာ့္ကို ခင္ေသာ မိတ္ရင္းေဆြေဖာ္မ်ားကို က်ေနာ့္ရဲ႕ သံေ၀ဂ ကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ညီေတြ၊ ညီမေတြရဲ႕ အမွတ္တရမ်ားနဲ႔ ရာသက္ပန္အတြက္ မၿမဲေသာ လူ႕နိဗၺာန္ ထာ၀ရမဟုတ္ေသာ အစဥ္ၿမဲတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္ယူရင္း က်ေနာ့္ရဲ႕ ျဖတ္သန္းဆဲ တစ္စိတ္တစ္ေဒသေလးကို ေဖာ္ျပပါရေစ…
သံေ၀ဂအေတြးမ်ား
သံေ၀ဂ အခ်က္ျပအလင္းမ်ား
ငါ့အသိ နံရံတံခါးအား
နားခိုျဖတ္သြားပါေသာ္လည္း
ငါကား…မသိ…
အရိပ္စစ္ျဖစ္ရာ ေအးဆိတ္ၿငိမ္းျမတ္
တရားတို႔ရွိအပ္ေသာ အရပ္ေဒသ၌လည္း
ငါမေပ်ာ္ပိုက္…

ဒီမိုးရယ္ သည္းလိုက္ရင္
ရင္ထဲမွာလြမ္း..
မိုးခ်ဳန္းလို႔ တိမ္ဖုန္းလည္း
အေမွာင္ဆံုးက လွ်ပ္ေရာင္မွာ
ေရာ္ရီကာ ေမွ်ာ္မေတြးခ်င္ဘူး
ဒီကုိယ္မွာ ေဆြး..
ရင္ခြင္မွာ ေလသာျဖဴးရင္
ေသြဖီကာ ရင္ေငြ႕ဦးမွာ
ေမွာင္ရီမွာေႏြး
ဘယ္ဆီ၀ယ္ေအးေစစိတ္တို႔နဲ႔.
ဒီကိုယ္မွာ ေမွးသိပ္ခ်င္လည္း
ေဆြးရိပ္မွာေ၀း…

ျမဴခိုးတိမ္ေရာင္ မိုးကေမွာင္
တိမ္ေတာင္ကမဲ မိုးကသဲႏွင့္
ခ်ဳန္းဟီးလွ်ပ္ထစ္
ႀကိဳးပစ္ညံဆာ သံမသာ
ညည့္ယံဘယ္သို႔အိပ္ပါ့မယ္…
ေ၀ါဟစ္စီးညံ ေခ်ာင္းဆန္ေရတက္
လူးလြန္႔အိပ္ယာ မြေၾကရွာလ်က္
တြန္႔မိကိုယ္မွာ မေနသာ
မိုးယံဘယ္ေတာ့လင္းပါ့မယ္…
ဆီမီးေရာင္ေဖ်ာ့ ေလကေသာ့ႏွင့္
ထန္းလက္ကႀကဲ မိုးကသဲေသာ္
ယိုယြင္းတဲတိုင္ ယိမ္းထိုးယိုင္
ေအာက္ေျခဘယ္မွ် ခိုင္ပါ့မယ္…

ေဆာင္္္းမမွီ.. သဇင္ေတြေျခာက္လို႔
ေႏြအလြန္မိုးေပ်ာ္က္ေသာ္လည္း
မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးကြယ္….
တေခါက္တေလမို႔
ပိေတာက္ေတြ ေႂကြၿပီးေတာင္
ေႏွာင္းေႏြကိုေက်ာခိုင္း
မိုးေတြေတာင္ ဆိုင္းဆိုင္းညိႈ႕
မိႈင္းမိႈင္းမို႔လည္းမျပန္ႏိုင္
ကံ႐ိုင္းရယ္ အခြင့္တစ္ခါသင့္ရင္
အခါေတာ္ဆင့္လွည့္ပါ
ေမွ်ာ္ရွာသူလည္္း လြမ္းေရာ့မယ္…

ကဗ်ာ မ်က္၀န္းကိုအသက္သြင္းလို႔
ၾကယ္ေတြသီႏွင္းထားတဲ့ အလင္းရဲ႕အခ်င္းကို
ႏွလံုးသားက ယူဇနာအသေခ်ၤေမတၱာနဲ႔ တိုင္းတာၾကည့္ရင္း
သစၥာဘြဲ႕စကားတို႔ကို တိုင္တည္ၾကမယ္
ကမာၻတည္သမွ် ရွိေနၾကေစေပါ့…
ၾကင္နာသူ ရွက္ျပံဳးနဲ႔
မ်က္ခံုးပင့္ရင္ တစ္သက္လံုးျဖစ္မယ့္
ရင္ခုန္သံေတြက တဒိတ္ဒိတ္
တရိပ္ရိပ္လင္းေနတဲ့ ေဖ်ာက္ဆိပ္မ်က္လံုးေလးကို
တိတ္တိတ္ေလးနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက
ႀကိတ္မွိတ္ေဆြးရမွာကိုစိုးမိတယ္..