အဇၥၽတၱျပခန္း

You are browsing the archives of 2009 March.

ပန္ပါေလကြယ္..
ေႏွာင္သက္လယ္ ထံုးေတာ္ဖြဲ႕ေကသာ
ဂမုန္းေမွာင္ နက္ေရာင္ေက်ာ့၀ယ္
သဇင္ျဖဴ ျမရြက္စိမ္းရယ္နဲ႔
ပန္ေတာ္မူ ဆင္ေလျမန္းေတာ့
မဆန္းေသာ္မွ်ယဥ္
အသြင္ေတာ္ မသစ္ေသာ္မွ်
အလွစစ္မို႔ ညျဖစ္ဦးေတာ့ လင္းေရာ့မယ္…

အစဥ္ထာ၀ရမရွိတဲ့ သခၤါရမ်ားၾကားမွာ
မာန္မာနေတြ ထားေနရဦးမွာလား..
မနက္ျဖန္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ၿပီးဆံုးမယ့္
ဘ၀ေတြကို တခ်က္ၾကည့္ရင္း
ၿပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကို ျဖတ္မ်ဥ္းတစ္ခုနဲ႔ဖ်က္
လက္သီးပံုးေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့
ခင္းဗ်ားနဲ႔က်ဳပ္ရဲ႕ နယ္ျခားမ်ဥ္းေတြကို
အၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔ ကူးသန္းခြင့္ေပး
ေနခြင့္ရတဲ့ မနက္ျဖန္ေလးေတြမွာ
က်ဳပ္တို႔လက္ေတြေဆးေၾကာရင္း
ႏွလံုးၿငိမ္ေဆးစားၾကစို႔…

က်ယ္ေျပာတဲ့ ေလာကဟင္းလင္းျပင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ေတြ ကူးခတ္ေနၾကတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္ မထင္ပါဘူး.. သို႔ေပေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကေတာ့ အင္မတန္ တိုေတာင္းလွပါတယ္… တိုေတာင္းတဲ့ ဘ၀ေတြကို ကူးျဖတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ အဆံုးအစမ့ဲတဲ့ လြတ္လပ္မႈေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္ၾကပါတယ္.. တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ မွားယြင္းေနမယ္လို႔ က်ေနာ္ ယူဆပါရေစ.. က်ေနာ္တို႔ ဘ၀ေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈဟာ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ေတြရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ဟန္႔တားႏိုင္တဲ့ စြမ္းအင္ထက္ ေက်ာ္လြန္၍ မရႏိုင္ပါဘူး… က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ လြတ္လပ္မႈကို ခံုမင္ႏွစ္ၿခိဳက္သင့္တာမွန္ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈဟာ စည္းတဘက္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး အနားသတ္မရွိဘူးဆိုခဲ့ရင္ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းျခင္းဟာ မွားယြင္းေနပါလိမ့္မယ္.. တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ လြတ္လပ္စြာ လြင့္ေမ်ာျခင္း သက္သက္သာျဖစ္ပါလိမ့္မည္..

အို..တံငါ….
ေလွဦးကႏုတ္ ပန္းရုပ္ေပ်ာက္နဲ႔
ေရညွိကတက္ ေလွခြက္ကယို မိုးကစို..
မွိတ္မသုန္တန္႔ ေလွာ္တက္ခပ္ယက္
၀မ္းေရးတြက္မို႔ ငရဲလမ္းလည္း သြားရတယ္…
အို..တံငါ….
မိုးယံမလင္း ၾကယ္ေရာင္ဆင္းနဲ႔
တေမွးအိပ္ယာ လူးလြန္႔ထလ်က္
အိပ္ပ်က္ခါခါ ရွိပါေသာ္ျငား
ဇနီးသားနဲ႔ စီးပြားတြက္မို႔
အားထဲ့ မာန္နဲ႔သြားရတယ္…